Yazarın okuduğum ikinci kitabıydı. Beğendiğim yönler de beğenmediğim yönler de oldu. "Mutlaka okunmalı" nın yerine ancak "Vaktin varsa , kitap da elinde varsa okunmalı." diyebileceğim bir kitap oldu benim için. "Konu genel olarak şu" diyemem. Elif Şafak'ın da kitaplarında sevdiğim yönü bu zaten. Kitapları da hayat gibi. Bir olay yok , binlerce olay, durum, kişi, bir döngü, ve yaşayış var. Yani hayat var kitapta. Öyle ki bu kitap sanki üç sezonluk dizi izlemişim hissi uyandırıyor bende. Sevdiğim yönlerden bir diğeri de yan karakterlere de söz hakkı tanınmış olması. Evet ana karakterlerimiz var, onların bir hayatı ve başlarından geçen bir olaylar silsilesi var. Peki ya hep önemsiz olarak gördüğümüz, çok da üzerine düşünmediğimiz o yan karakterler? Onların da bir hayatı ve en önemlisi sizlere söyleyecekleri bir kelimelik dahi sözleri yok mu? Yazarın sürekli başkalarının ağzından konuşmasını seviyorum. Birbiri ile örtüşmeyen fikirlere sahip pek çok karakteri dinliyorsunuz. Ve böylece yazarın düşüncelerini anlamakta , bulup çıkarmakta güçlük çekiyorsunuz. Sanki yazar sizinle saklambaç oynar gibi sayfalar arasında saklanmış. Kolaysa ebeleyin...
Sevmediğim yönler de oldu tabi. Bir kitap size bildiğiniz şeyleri bambaşka ve ustaca bir üslupla anlatabilir ya da hiç bilmediğiniz şeyleri gayet basit ve sade bir dille de faydalanmanız için önünüze serebilir. Fakat benim bu kitapta gördüğüm şuydu: Bildiğim şeyleri, çok basit bir şekilde bana tekrarlamak. Sıkıldım, bir ustalık göremedim. Hem anlatılan çok sığdı hem de anlatılma tarzı. Kitapta beğenmediğim şeylerden biri buydu. Kitabı okurken yaşanan faciada hem herkes suçluydu benim nezdimde hem de herkes masum. Böyle düşünmemin sebebi tabi ki yazar. Çünkü o , olaydan birkaç gün önceki hallerini anlatmadı bana karakterlerinin, şu kadar sayfaya onlarca hayat sığdırdı. Herkesi anlamaya ve yargılamamaya başlıyorsunuz o yüzden. Hak veriyorsunuz. Kitabı bitirmeme elli sayfa kala yazarın bunca karışıklık içerisinde hikayeyi nasıl sonlandıracağını çok merak ettim. Fakat kurgu öylesine güçlüydü ki kafamda tek bir soru işareti veya yerine oturmayan bir taş bile kalmadan hikaye sonlandı. Kurguya hayran kaldım.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.