Devasa bir gezegenin küçücük insanlarıyız! Adeta mikroskop ile baktığımız virüsler gibi. Ama bir tezatlık var ki o da şudur; kendimizi kocaman görüyoruz!
Bu büyüklük nereye kadar devam edecek! Başkalarının yaşam hakkına ne zaman saygı duyacaz! İnsana yaşam hakkını biz mi verdik ki kendi türümüze dahi bu kadar düşman olup " yaşam hakkını" elinden alıyoruz.. Bu hep öyle oldu ve daha da öyle değil mi!
Hugo yine bizi hayran bırakacak bir esere imza atmış. Eseri okurken idam mahkumunun kızına yazdığı mektup beni çok duygulandırdı. Hele son saatlerinde kızı ile görüşmesi ve kızının onu tanımaması...
Diyecek söz bulamıyorum...
Okuyun mutlaka okuyun bu eseri...
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.