Zayıf Çocukların Güçlü Hikayesi
Stephen King’i uzun yıllardır okuyorum. O benim için her zaman güvenli limandır. Diğer yazarları ve diğer kitapları okuduktan sonra “hadi biraz kendimize gelelim” dediğim küçük odam gibidir. Her kitabını bitirdiğimde de içimde dışarı taşmaya hazırlanan bir coşku bırakır. Bana bunları yaşatabilen başka yazar olmadı. O nedenle King’in yeri her zaman farklı olarak kalacak benim için. Enstitü’ye başlarken de uzun ve yorucu klasiklerden kendimi “güvenli limana” atmıştım. Enstitü’nün ülkemizde yayınlanması çok uzun sürdü, bu nedenle kitabı büyük bir heyecanla bekledim. Kitaba başlamadan önce büyük bir beklentiye girmedim fakat içimden bir his bu kitabın farklı olacağını söylüyordu. Kitaba başladığım anda da bunu anladım. Enstitü o kadar güzel başlayıp o kadar güzel ilerliyor ki, hikaye sizi hemen içine çekiyor. Usta eski tarzına benzer bir konuyu bizlere sunuyor. Enstitü’deki her çocuk karakter o kadar gerçek ki, hepsini tanıyor gibisiniz. Usta bu kitap için “Zayıf insanların da çok şey başarabileceğini anlatmak istedim” diyor. Çok doğru. Zayıf, korkmuş, afallamış, hayatın soğuk yüzüyle çok erken tanıştırılmış Enstitü çocuklarının bir araya geldiklerinde neler yapabildiklerini okumak çok etkileyiciydi. Kitabın konusu doğa üstü gibi görünse de usta olayları o kadar fazla gerçekliğe yaklaştırıyor ki, bu gerçeklik sizi zaman zaman ürpertiyor. Enstitü’deki deneyler ise yürek sızlatan cinsten. Avery, Kalisha, Nick, George ve Luke... hepsi için endişelenerek, hepsinin o lanet yerden kurtulmasını umarak 616 sayfayı bitirdim. Çok güzel bir maceraydı. Usta yine yanıltmadı. Başta da söylediğim gibi, kitabı bitirdiğimde yine içimden taşmak üzere olan bir coşkuyla bu incelemeyi yazıyorum. İyi ki varsın Usta, iyi ki. 4/5
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.