“İnsanlar büyüdükçe hayalleri küçülür mü baba?”
“Babam ve Oğlum”dan bu alıntıyla başlamak istedim çünkü her ne kadar bunu kabullenmesek de büyüdükçe hayallerimiz küçülüyor. Anne’in genç bir kız olduğu bu kitabı okurken de aynı şeyi hissettim. Evet, hâlâ hayaller kuruyor ama olaylara bir yetişkin gözüyle de bakıyor artık, eskisi gibi tamamen hayaller dünyasında yaşamıyor, eskisi kadar dış görünüşünü kafasına takmıyor, kısacası büyüyor.
Gözlerindeki bozukluk sebebiyle Marilla’yı yalnız bırakmak istemeyen Anne Avonlea’da öğretmen olarak işe başlıyor. Öğretmenliğe ilk başladığında aklındaki hayaller, yaşadığı hayal kırıklıkları, sevdiği öğrencileri, edindiği yeni dostlukları... birçok şeyi onunla birlikte biz de yaşıyoruz; onunla üzülüyor, onunla seviniyoruz. Anne yeni bir yolculuğa çıkacak bir sonraki kitabında, üniversiteye başlayacak. Bakalım onu bu yeni yolculukta neler bekleyecek? Birini biliyoruz aslında, kendisi kabullenmek istemese de; aşk...
Daha fazla detaya girmeden incelememi burada bitirmek istiyor; okuyacaklara keyifli okumalar diliyorum.
·
6 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.