Açıkcası bitirene kadar oflayıp pufladım. Bir daha Ahmet Ümit okumayacağım bile dedim.
Ahmet Ümit'in kitapları biraz Türk filmleri mantığında bana göre. Hani tüm heyecanı iki dakikalık fragmana doldururlar iki saat boş sahne izlersiniz. Hah tam öyle! İlk 300 sayfa boyunca iyi de bunları neden okuyorum dedim. Tamam Beyoğluyla ilgili çok güzel bilgiler, görülecek mekanlar verilmiş. Ama nasıl desem mesela St.Antuan Kilisesi'nden bahsedilmiş - ki harika bir yapıdır- fakat kilisenin mimarisini betimlemelerle anlatsa hani insanda "burayı görmeliyim" hissiyatı oluştursa okurken sıkılmazdım. Ama sadece isimlerinin verilmesi sıkıcı yapmış romanı. Ben Beyoğlu'na ilk gittiğimde de gezilecek yerleri araştırdığımda bu mekanların ismine ulaşmıştım yani demem o ki bir tasvir şeklinde değilde liste gibi isim isim verilmesi bana sıkıcı geldi. Birde tabi Ahmet Ümit'in ve çoğu Türk yazarımızın bitmek tükenmek bilmeyen yeşil-mavi gözlü, sarı saçlı kadın merakından gına geldi :)
Dediğim gibi ilk 300 sayfayı bitsin artık diyerek okudum. 400'de biraz olay toparlanmaya başladı derken 450'den sonrası inanılmaz heyecanlıydı. Kelimelerini yutarak okudum son sayfaların. O nasıl olayları birbirine bağlamak, katilin baştan beri olayın içinde olması ama akla gelebilecek son kişi olması... Sanırım bu hikaye de katili hiç kimse tahmin edemezdi.
Dediğim gibi başta sıkılsam da sona doğru su gibi aktı. Ama ben uzun bir süre Ahmet Ümit okumayı düşünmüyorum çünkü 100 sayfa için çekilecek çile değil :) bilmiyorum belki de benim tarzım değildir size iyi okumalar...
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.