Zeze büyümeye başladı. Fakat bu hiç kolay olmadı. Acıları, peşini bir türlü bırakmıyordu. Maurice’nin dediği gibi:
’’ Monptit ( küçüğüm) en büyük düşmanın burada. ‘’( sayfa 87)
Zeze hayatına devam edebilmek için, mutlu olmak; sevilmek için yüreğindeki güneşi uyandırmaya çalışıyor.
‘’ Daha da büyük, başka bir güneşten bahsediyorum. Her birimizin yüreğinde doğan güneşten. Umutlarımızın güneşinden. Düşlerimiz uyansın diye göğsümüzde uyandırdığımız güneşten.’’ ( Sayfa 71)
Zeze’nin hikâyesi burada bitmiyor. Onu daha iyi anlayabilmemiz için sonunu da bilmemiz gerekir.
‘’ Hayatın başı ve sonu anlaşılmadan ortada yaşanılanlar anlaşılmaz. ‘’ – Goethe
instagram.com/p/CLFMPd5LqOK/?...