Herkesin çok sevdiği, bayıla bayıla okuduğu bir kitabın kapağını kapattım az önce.
Tamam kitap güzel, dramatik bir aşk hikayesi. Adam kendini yıkık, bitik gördüğü için karısına iğrneç iğrenç şeyler söylüyor ve kapı dışarı ediyor. Sözde sırf onu korumak için yapıyor bunu. Bir yıl sonra tedavi görmüş, düzelmiş halde geri dönüp karısını geri kazanmaya çalışıyor.
Madem kadını kapı dışarı ettikten hemen sonra tedavi olacaktın be adam ne diye kadına yok seni aldattım yok senden biktim diyerek kalbini paramparça ediyorsun. Bu kadın senin sürekli gönüllü bir şekilde savaşa gitmeni kabul etmiş, seni beklemiş, bütün kafayı yemelerinde seni iyileştirmeye çalışmış da bir sene dişini sıkıp terapi görmeni mi bekleyemeyecek.
Şimdi psikolojisi bozuk insan düşünemez bunları da diyebilirsiniz ama benim bu dünya üzerinde en sevmediğin şey bana fikrim sorulmadan "senin iyiliğin için" başlığı altında bir şeylerin dayatılması. İnsanın kendi tercihleri doğrultusunda acı çekmesinin dayatılmış bir acıyı çekmesinden daha katlanılır olduğunu düşünüyorum. O yüzden Fisher'dan ölümüne nefret ediyorum. Kitap boyunca da sakın affetme Lucy dedim durdum Fisher çabaladıkça. Lucy affetti mi diye merak etmiş olabilirsiniz. Ee onu öğrenmek için de okumanız lazım
Ayrıca herkesin (Lucy'nin ailesi dahil) Fisher fanclub'a üye olmasını da anlayamadım. Hiç bir ebeveyn çocuğunu bir kere üzmüş birine ikinci bir şans vermez.
Kısacası kitabı beğendim okuyabilirsiniz Sinir bozucu yanları var ama güzel, akıcı. Ben, sinir krizi geçirmemi yok sayarsak keyif alarak okudum. Tavsiye ederim.
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.