Kitabı tam 1 sene sonra tekrar okudum. İlk okuduğumdaki kadar bayılmasam da tekrardan sevdim diyebilirim. Bir kere şunu kesinlikle söylemeliyim ki; kitabın aşırı akıcı bir dili var! Ciddi anlamda takır takır ilerliyor. Bazı yerlerde klişe seziyorsunuz, karakter yerine utanç yaşıyorsunuz, söyledikleri şeylere göz deviriyorsunuz (özellikle ana karakter olan Bestegül'ün iç sesine her sayfada göz devirebilirsiniz.) fakat yine de çerezlik, kolay akıp giden bir kitapı. Kafa dağıtan bir kitap demedim farkındaysanız çünkü sonu... Yani ikinci kez okumama rağmen çok üzdü beni. Bazı kişiler bunun olacağını tahmin edebildiğini söylüyordu ama ben ilk okuduğumda mutlu sonla biter diye düşünmüştüm. Her neyse, sonundan daha fazla bahsetmeyeyim...
• • KONU • •
18 yaşında bir kız olan Bestegül, her gün yaptığı rutini ile sabah kalkıp metrobüs ile dershaneye gider. Tabii dershaneye gidiş yolunun son durak sırasında bir kaza olur ve metrobüsün içinde kendisi dahil 14 kişi ile birlikte enkaz altında mahsur kalır. Oradaki çoğu insanı tanıyor Bestegül fakat bazıları hariç hiçbirinden çok haz etmiyor. Oğuz'a yani namı diğer erkek baş rolümüze gelirsek, kişiliği tam net bir şekilde değildi bence. Korumacı, düşünceli, saf, nahif, kavga çıkartmaya müsait (az bir ihtimalle) yani biraz karışık biri ama göze çok batmıyor. Arada klişe davranışlar sergileseler de güzel bir kitaptı. Bestegül'ün iç sesleri tam göz devirmelikti cidden. Yok kıvırcık salatam, yok resmen bana aşık falan demesi. Bu sırada kimseye ulaşamıyorlar tabii. Aynı zamanda açlık, susuzluk, diğer ihtiyaçlar, astım krizleri, arkadaşlarının birer birer ölmesi... Ah! Ve tabii ki aşk. Ya da lise aşkı denilecek türden bir hoşlanma da diyebiliriz. Fakat güzeldi. Sonu öyle bitmeseydi daha iyi olabilirdi ama
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.