Bazen verilen ismi ya da doğduğu ev kaderi olur ya birinin...Ya küçüklüğünden yetişkinliğine dinlediği şarkılar kaderi olursa birinin...Müzeyye'nin kaderi plaklarda çalan,dinlediği,ağladığı şarkılar gibi.Zaten annesinin Müzeyyen Senar hayranlığı ile adı Müzeyyen olmuş.Kendisi de bir sinema tutkunu ve Ayhan Işık hayranı.Bu yüzden de çocuğuna Ayhan ismini koyar.
Kitabı okurken bir yandan da adeta Yeşilçam'dan bir film izledim.Askere giden sevgili, sevmeden yapılan bir evlilik, çalınan plaklar,kandırılan bir genç kızın randevu evine düşmesi,bu hayattan onu kurtaran bir komiser yardımcısı,kırlarda yatmak,iyi kalpli bir adama baba diyen bir çocuk,kötü bir kadın, her şey iyiye giderken ah o kör talihin tekrar ortaya çıkışı, ne olursa olsun jöndamın masumiyeti...Alın size her ayrıntısıyla bir Yeşilçam...Karakterimiz Müzeyyen'in dili, sinemaya tutkusu da bu atmosferi güçlendirmiş.Melodram filmi tadında, beğendiğim bir roman oldu.
1936 ‘da başlayıp 50’lerin ortalarına İstiklal'e erkeklerin kravatsız kadınların eldivensiz çıkmadığı yıllara ve az sonrasına kadar uzanan roman, kimi sevse kaybeden bir kalbin romanı.
İzmir, İstanbul vs mekânları.Bu şehirlerde olayların geçtiği, gidilen yerler bende nostaljik bir his bıraktı.
Ne yaşanırsa yaşansın fonda Müzeyyen Senar sesi var : Kâh “Benzemez kimse sana...” kâh “kader böyleymiş, ne söylesem,ne söylesem boş...”
Müzeyyen kaderin gerçekten böyleymiş...Annenin hep korktuğu şeyler yaşanırken,sen de o dinlediğin şarkıları yaşadın.Gazinoda hayranı olduğun Müzeyyen Senar'ı dinledikten sonra o mutluluğunu hayat misliyle elinden alırken,okur olarak senin için “bitsin artık çilesi” dedim.Kitapta yok ama kitabı bitirince, Müzeyyen için berbat sesimle “kimseye etmem şikayet,ağlarım ben halime ...” diye mırıldandım.
Kitabın sonu artık size ait.Alır da okursanız,bitirdiğiniz zaman belki siz de kitabın karakteri Müzeyyen için büyük usta,merhume Müzzeyen Senar’dan bir kuple mırıldanırsınız.
“Size baba diyebilir miyim ? “tadında, harika bir romandı.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.