doksanlar kraliçesine en derin saygılarımla
“Bana iyi davranmayın” demiştin bi şarkında. Ben seni içeren sohbetlerimde sana hep çok iyi davrandım sevgili Nazan. Bu incelemede de öyle yapacağım. Seni eleştirmek haddim değil, ki eleştirirken bile daha çok seveceğim seni emin ol.
Hani müthiş yıldız bir transfer yaparsın takıma ama ilk maçta bir türlü istenen katkıyı tam olarak sağlayamaz. İlk roman biraz bu minvalde olmuş bence. Yani onlarca çok güzel cümle var ama skora yansıyamıyor. Bir roman kurgusu oluşamıyor. Karakter analizleri tam yerleşemiyor gibi. Ömürlük bir aşk var ortada ama Umut’u düşününce üzülemiyorum. Veremedi o duyguyu bana Umut. Lale’ye biraz kızmak lazım gelir belki ama yok. O da olmadı.
Karakter seçimi de şaşırttı beni mesela. Benim tanıdığım Nazan Öncel karakteri daha güçlü, hayattan ne almak istediğini bilen, kişiliğini kalın çizgilerle topluma hissettiren ve nihayet aşk acısını aslanlar gibi sırtında taşıyabilen biri olur derdim. Ama Umut uyudu. Sadece uyudu.
Bilim kurguyla biten değil de, salya sümük ağlatan bir son beklerdim. Distopya değil.
200 şişe şarap eşliğinde 200 gece sohbetini dinlemek istediğim doksanlar kraliçesinin ilk kitabı beklentimin altında kalsa da okumaktan asla pişman değilim.
Sen yine yaz sultanım. Ellerine sağlık.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.