seriyi yedinci cilde kadar okumuştum. şimdiye kadar okuduklarımı tekrar okurken sekizinci cilt ve devamını ilk defa okudum, okuyacağım. cildi elime aldığımda kalbim hızlı hızlı atıyordu, çok heyecanlıydım.
bu cilt sanki diğerlerinden yazım olarak bir tık farklıydı. kendimi, olaylar hayli fantastik olmasına rağmen klasik bir kitap okuyor gibi hissettim. sanki gaiman "benim maharetim yalnızca kurguda ve fantastik ögelerde değil aynı zamanda bunu edebi bir dille birleştirmekte" diyor. bunun varlığı her zaman gün gibi ortadaydı fakat sekizinci ciltte bu düşünce her cümlede kendisini hissettirdi.
cildi okurken sürekli "ne olacak, ben ne okuyorum 
Zek ne olacak sonu bağlanacak mı, ne yaşıyorum ben şu an?!" gibisinden söylemler ve düşünceler içindeydim. ve sonlara yaklaştığımda, o sayfayı çevirdiğimde dilim tutuldu. bir sayfanın karşısında insan kendisini nasıl küçücük hissedebilir? sayfaların yarattığı atmosferden nasıl üşüyebilir? gaiman düşüncelerini, kendisini bizlere nasıl bu kadar yakın hissettirebilir? yaptığım tek şey hayranlık içersinde şaşkınlıkla sayfaları çevirmek oldu..
Zek ne olacak sonu bağlanacak mı, ne yaşıyorum ben şu an?!" gibisinden söylemler ve düşünceler içindeydim. ve sonlara yaklaştığımda, o sayfayı çevirdiğimde dilim tutuldu. bir sayfanın karşısında insan kendisini nasıl küçücük hissedebilir? sayfaların yarattığı atmosferden nasıl üşüyebilir? gaiman düşüncelerini, kendisini bizlere nasıl bu kadar yakın hissettirebilir? yaptığım tek şey hayranlık içersinde şaşkınlıkla sayfaları çevirmek oldu..
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.