Kitap bitti ama yine ben de bittim.
Kitabı okurken bir adamın dediği gibi benimde içim çizilmişti. Sanki bir şeyler kırıldı içimde.
Her öyküden sonra biraz solunlanmam gerekti. Sindirmem gerekiyordu okuduklarımı. Olanlar öyle eften püften şeyler değildi çünkü. Ya da şöyle söyleyim, bir yerlerde duysak üzerinde durmayacağımızı düşündüğümüz şeyler okurken öyle olmuyordu işte. Onun derdi kendi derdin, onun sevinci de artık senin sevincin oluyordu. İçimde garip bir huzur, bi' de huzursuzluk var. Sanki ben boşanmıştım eşimden, sanki içimde birilerini ben uğurlamıştım. Bir kitapla bu kadar bütünleşip hissederek okumak okuyan için çok güzel his. Bir yandan da içini burkuyor işte olanlar. Ama sıkıntı yaratan şu ki bu öyküler bir süre benimle birlikte yaşayacaklar. Neyse ki kitap kahramanlarımı içimde yaşatmayı seviyorum yojsa bunca acıyı, sevinci nereye sığdıracaktım.
Bana bunları hissettiren Mahir Ünsal Eriş'e de teşekkürü borç bilirim.
Yüreğinize sağlık.
Bir kez daha iyi ki Mahir Ünsal Eriş ile tanışmışım dedim.
Tanıştırana da selam olsun.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.