9/10
Beğendi
·2021 7. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 28 Şubat 2021 22:22
·Tolstoy! Kitabı ağzım açık bitirdim. Tek kelimeyle müthiş!
Nasıl olur da bir insan ölüme bu kadar yakınmış gibi davranabilir? Nasıl olur da bir insan ölüm döşeğindeki bir insanı bu kadar iyi betimleyebilir? Dönüp dönüp son sayfaları tekrar okuyorum. Neydi o öyle?
Ana karakterimiz, kitabın adından da anlaşıldığı üzere, İvan İlyiç. Kitap İvan İliç'in ölüm haberinin arkadaşlarına ulaşmasıyla başlıyor. Yakın arkadaşları da dahil ortamdaki herkes bu haberin "ölüm" kısmıyla değil de ölümünün onları etkileyen kısmıyla ilgileniyorlar. Gelebilecek terfiler veya cenazeye gitmek zorunda olmaları gibi... E sonuçta ölen kendileri değil ya! Evet aynen böyle düşünüyorlar. "Ne de olsa şu an ölecek değilim ya!" İşte İvan İlyiç de aynı böyle düşünüyordu. Ölümüne sebebiyet veren olayı bile hiç ciddiye almadan gülerek anlatıyordu. Gerçi, nerde bilebilirdi ki?
İvan İlyiç'in gençlik yıllarına kadar geri gidiyor kitap. Birkaç sayfa sonra İvan İlyiç ölüm döşeğine düşüyor. Aynı hayat gibi, ne zaman ne olacağını bilemiyoruz. Son sayfalarında İvan İlyiç acı çekiyor. Çok büyük acılar, hem maddi hem manevi acılar.
Sanki Tolstoy gerçekten ölümün kıyısına kadar gelmiş, nasıl acılar çekildiğini görmüş ve geri dönüp bizler için bu kitabı yazmış gibi. Gerçekten okunmalı ve okutulmalı diye düşünüyorum. Şimdiden keyifli okumalar..
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.