Doymuyorsun ama yine de bir tat bırakıyor
Kitabın eğlenceli bir dili vardı. Ama ben eğlenmedim.
Herkesin bir dönem yaşadığı ya da yaşamaya çalıştığı, yaşansa fena bir şey olmayan varoluş sancısı, ağrısı, kaygısı... Karakterimiz bunu yaşıyor. Soruyor, sorguluyor. Bazen buluyor bazen kaybediyor.
Çocukluğunda ki anlam bulduğu şeyleri ilk yetişkinlik çağına aktarmaya çalışıyor. Belki palyatif bir rahatlama yaşıyor.
Sorumlu olmak, sorumluluk almak nedir? Her şey gerçekten olması gerektiği gibi mi? Sahip olduğumuz şeyler bize lazım diye mi var?
İnsan mı kalabalık yoksa insanın ürettikleri mi?
Zor sorulara kolay cevap bulunmuyor. Kitabı okurken şöyle düşündüm. Birazcık bunalım kimseyi incitmez. Hepimiz belli aralıklarda bunalmalıyız. Neyse ki pandemi bunu kolaylaştırıyor.
İşte kitap bunun gibi bı şey..
Doymuyorsun da yine ağzında bir tat kalmış.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.