London, enteresan ve merak perçinleyici bir şekilde bazı mektuplarını dahi "Wolf" imzasıyla yollayacak kadar empati kurmuş kurtlarla, benimsemiş, içselleştirmiş ve dahası gerçekten onlar gibi hissetmeyi hedeflemiş. Bu isteğini ise ziyadesiyle bir ustalık içerisinde yerine getirmiş. Alaska'da çalışırken kurt lakabıyla seslenmiş yerliler ona gücünden kuvvetinden... Fakat kim bilir; belki çok daha enigmatik sebepler vardır bu hayvana münhasır ilgisinin ardında...
Dahası o,"Vahşetin Çağrısı" ve "Beyaz Diş" eserlerinin ikisinde de bir insan ne kadar kurt ve köpek olabilirse o kadar olmuş. Bu denli başarılı bir şekilde herhangi bir hayvanla empati kurabilmek azımsanacak bir iş olmamalı, büyüleyici sayılmalı. Baş karakterimiz Beyaz Diş ile birlikte okur da bilmukabele bir anda vahşi doğanın kucağında buluyor kendini. Buzullarda yuvarlanıyor, rüzgarın azametli tüylerini usulca okşamasına izin veriyor, özgürlüğün o tatlı tınısını iliklerine kadar hissediyor, ve dahası; onunla birlikte içgüdüsel hislerine savaş açıyor, kurallara itaat etmesi gerektiğinde kendi doğası ve genetik koduyla çatışıyor, hasımlarına karşı konulamaz bir biçimde nefret duyuyor...
İşte sanatın büyüleyici yanı... Sanatçı, hayal gücünün büyüklüğünü ve hislerini karşı tarafa sanatı aracılığıyla geçirmeyi müthiş bir şekilde başarmış, bizleri vahşi doğanın derinliklerinde keyifli bir okuma serüvenine çıkarmayı amaçlamış. Sosyal düzen ve toplum eleştirisinde bulunmayı ise atlamamış. En önemlisi ise yalnızlık kavramının kutsallığına değinmiş. Topluma itaat ve yalnızlık arzusu arasındaki paradoks ve çatışmayı inceden hissettirmiş.
Şahsım daha trajik bir son hayal etmişti, mutlu sonları seviyorsanız yüzünüzde hafif bir tebessümle kitabın son cümlelerinden payınıza düşeni okuduktan sonra, her bir köpek havlayışında, kurt uluyuşunda daha fazla dikkat kesileceksiniz, içgüdüsel bir sevgi besleyeceksiniz...
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.