Bu kitaptaki yalnızlık, umursamazlık, bir başına kalmışlık, ihmalkârlık, sevgisizlik, nicelikte varolan nitekilte yoksunluk eminim herkesin kendini bulacağı şeylerdir. Kitabın başındaki cümle " bir kalbi derinden sarsmak için kader her zaman sillesini vurmaya, güçlü darbesini indirmeye gerek duymaz; aksine kaderin insan hayatına müdahale etmek için duyduğu karşı konulmaz isteği, sıradan bahanelerle meydana gelen yıkımları körükler" sözü sanki kitabı özetler nitelikte. Romanın baş kahramını Salomonsohn'u yıkan kalbini yavaş yavaş çökerten kızını başka bir adamın odasından çıkarken görmek değil de onlardan bir türlü görmediği sevginin, ilgilinin farkına varmaya başlamasıydı. O sevgisizlik, ilgisizlik hep vardı o sadece yeni farkına varmıştı. Yani biriken taşmıştı artık. Ondaki adanmışlık ailesindeki umursamazlıkla yarışır vaziyetteydi " onu endişelendiren sadece onu endişelendiriyordu." Belki de istediği şey anlaşılmaktı ama diğerlerinin istemediği şey ise onu anlamktı o da onu anlayana sığındı. Bir yerde bir söz okumuştum "Var olmak bulmaktır bulduğun tarafından bulunmaktır. Aradığını bulduğunda varsın o zamana kadar mevcutsun." Salomonsohn kalbinin çöküşüne kadar sadece mevcuttu ondan sonra yaşadığı şeylerle var oldu bence. Ailesi onu fark ettiğinde artık çok geçti. Elimizdekinin kıyametini kaybedince anlamak bu duygu birçok kişinin bildiği bir duygudur demeyeceğim çünkü herkesin bildiği bir duygu olduğunu düşünüyorum ve inanıyorum. Ve sonunda kalbi durmuştu, artık yaşlı adama acı çektirmeye son vermişti. Sevdiklerimizin sadece sevmeye değil anlaşılmaya da ihtiyacı var.
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.