Aslıyla en başta emare kitabıyla tanımıştım ama pek beğenememişti. Sonradan kafam daha dinginken okudum ve beğendim orası ayrı. Sokak nöbetçileri benim için hiçbir zaman sadece bir kitap olmadı. Bu kitabın bir ruhu var, ruhu olan bir şeye sadece kitap diyemem, o benim için aynı zamanda en yakın dostum, ihanetim , paylaşmaya korktuğum sırım oldu. Benim için her şey oldu. O yüzden benim için çok kıymetli.
Kitaptaki hiç bir karaktere kızmadım, insan yavrusuna hiç kızar mı ben kızamadım. Hiç birini birbirinden ayrıt etmedim çünkü hata yapabiliyorken birazda ben üstüne gitmek istemedim.
Benim için bu yedi kişi her zaman olacak belki Aslı bir gün Sokak nöbetçilerini yazmayı bıraksa benim hep bir yanımda olacak onlar. Ben ağladığımda güldürecek beni Mutlu mesela , yalnız olduğumu düşündüğümde Batu bana koskoca sarılacak... Hepsi benim yanımda olacak zihnimde hep beraber olacaklar.
Ama kötü yanı Aslı o kadar güzel yazmış ki gerçekte böyle insanların olmayacağını bilmek canımı çok sıkıyor.
Keşke gerçek hayatta olsalardı da onlara şöyle kocaman bir sarılsaydım. Ama biliyorum ki onlar aynı zamanda benden daha gerçek
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.