7 Yorum
Hangi çağın gelişidir bilmem, gülüşün
soluk bir dünyanın mezarlarına
gömerek gurbetimi
kapadı karanlığa Yesrip, kapılarını
meydan okuyuşun çağın ordularına
bilmem hangi mevsimin başlangıcıdır
doruklardan öte hevese doğru
alaca bir at koşar içimde
zamansız, mekansız nefese doğru...
Eğer konuşursam sesim gür çıkar
Korkuyorum sonra beni dinleyen kulakları kesmelerinden
Çünkü beni yalan duvarlarına vuracak İNSAN’DIR
Cenneti hayal edip içinde yaşamaktan korkarım
Çünkü hayallerimi kabusla boğacak İNSAN’DIR
Özgür bir güvercin gibi kendi vatanımda uçmaktan korkuyorum
Çünkü beni gökyüzünden aşağıya indirecek İNSAN’DIR
Bülbülün sesini dinlemeye hasret kaldım ama korkuyorum
Çünkü gözümün önünde bülbülü kafesinde sağır eden İNSAN’DIR
Bu şiirlerimle doğruyu arıyamam
Çünkü şiirlerime kelepçeyi vuracak olan İNSAN’DIR.
İkimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım Şu kaçamak ışıklardan şu şeker kamışlarından Bebe dişlerinden güneşlerden yaban otlarından Durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar Şu aranıp duran korkak ellerimi tut Bu evleri atla bu evleri de bunları da Göğe bakalım
Bu yorum görüntülenemiyor
Reklam
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.