hatice meryem, ot dergideki köşe yazılarında yazdığı hikayeleri bir kitapta toplamış anladığım kadarıyla. birkaç hikayeyi dergide gördüm ancak hepsi yayınlandı mı, kitap için hikayeler eklendi mi bunları bilmiyorum. her neyse. kitabın ismi bile içinizde bir yerlere dokunuyordur diye düşünüyorum, umarım dokunuyordur. kitabı okuyalı on gün oldu nerdeyse ve ben yazamadım. hakkında konuşamadım bile çok fazla. her cümleyi yutkunarak okudum, her hikayenin sonunda kitabın kapağını kapatıp dakikalarca duvarla bakıştım. sözde çoğunluk kadın cinayetlerine, şiddete ve istismara karşı ve bunları kınıyor. sesimizi sosyal medyadan falan duyuruyoruz ve bizim sesimiz çoğu zaman hiçbir şeye yetmiyor. artık birilerinin bir şeyler yapması gerek. sanki ellerinde bir kilo patlamış mısır var ve gözlerinin önünde olanları film izler gibi izliyorlar ve sadece üzüldüklerini, bunlara karşı olduklarını dile getiriyorlar. kitabı bitirdiğimde aklımdan geçirdiğim ilk şey, bu kitabı alıp tüm türkiye'ye sesimi duyurabileceğim bir yerden okumak oldu. anlayana gerçi o da. ama şunu da hissettim ki hikayelerden birkaçını okuyan bazı insanlar haketmiş derlerdi. bunu düşünmek ayrı canımı yaktı. ama sonra kitabın sonunda bir tavsiye bölümü var, orayı okursa belki ayar kafası diye düşündüm. bir şeyleri görmek bu kadar zor mu gerçekten, yoksa her şeyin farkında olan ve bir mücadele içine giren insanların içinde bunlar için özel bir güç falan mı var?
sadece 84 sayfaydı. o 84 sayfa bana neler düşündürttü ne gözyaşları döktürttü, kim bilir belki de daha kaç kişiye. hikayelerin gerçekliği ve yazarın bunları bu kadar akıllıca, hissettirerek, anlayana da çatır çatır taşlayarak yazması.. kitabı çok sevdim. ve herkese, aklınıza gelebilecek, bilinçli bilinçsiz herkese kitabı öneriyorum. en büyük dileğim de umarım bazıları bu kitapla at gözlüklerini çıkarabilir, içindeki kin ve nefreti akıtabilir ve bir yerlerinde o acıyı hissedip olaylara ayabilir.
·
180 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.