Gençliğinde üç kez ailesi tarafından akıl hastanesine yatırılmış olan yazar, kendi izlenimlerimden yola çıkarak yazmış kitabı. Ve bu açıdan bakıldığında bence ilgi çekici tarafı kesinlikle var. Ancak çokca Coelho kitabı okumuş biri olarak tarzını en farklı bulduğum kitabı budur diyebilirim. Tabi ki bu sevmedim demek değil. Sadece her zamanki o masalsı, mistik, felsefik yaklaşımları yeterince bulamadım.
Kitapta "kadın sevgisiyle hem iyiliği hem kötülüğü kontrol ediyor." diyor. Çok basitmiş gibi görünen bu ifade aslında ne kadar da doğru!
Insanin hayata bağlanmasının da hayattan vazgeçmesinin de çoğu zaman altında yatan şey sevgi ! Çok sevilmekten bunalıp kaçan da bizleriz, yetersiz sevgiyle kendimizi sorgulayan da. Nitekim Veronika da hayata baktığı pencerede aynılığı, sıradanlığı ve acizliği görüyor ve bunlarda sevgiye dair pek de bir belirti bulamıyor. Oysa akıl hastanesinde şizofreni tedavisi gören Eduard'a aşık olduktan sonra hayata tutunma isteği ve çabası kat kat artıyor. Öncesinde cok basit bulduğu her şey fazlasıyla anlam kazanıyor!
Aynı zamanda kitap insana bolca normalliği ve deliliği düşündürüyor ve ölüme yaklaştığımız her anın kıymetini aslında bilmediğimizi..
Kısacası ilk defa Coelho okuyacaksınız bu kitapla başlamayın derim çünkü yazar aslında bu değil. Yine de bir solukta okunacak çerezlik kitaplardan..
Yaşamın her gününü bir mucize saymanız dileğiyle.. iyi okumalar..
··
270 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.