Kesinlikle okuduğum en iyi, en çarpıcı Fransız romanlarından biriydi. İdama bakış açımı daha da genişleten, yoğunlaştıran bir kitap oldu.
Başından sonuna kadar sizi bir idam mahkumunun ruh haline sokuyor ve bu sürdükçe yıllar önce yaşanmış birçok sahneyi tarih size hatırlatıyor.
Ceza kesilir, kalem kırılır, son isteği yerine getirilmeden, ailesiyle bile görüştürülmeden, elleri arkadan kelepçeli darağacına götürülür. Hugo idamın sadece rezil bir intikam olduğunu göstermek istemekle kalmayıp protesto da etmiş. İdam mahkumunun suçu nedir bilemiyoruz veya gerçekten iddia ettikleri suçtan dolayı mı kalem kırıldı onu da bilmiyoruz. Ama önemli olanın onun suçu değil, idam edilmesi. Bir insanın hayatına son vererek onun sadece bedenini değil, aynı zamanda sevdiklerini: annesini, babasını, kardeşlerini, eşini, çocuklarını da öldürmüş oluyorsunuz. Bir kişinin işlediği suçtan dolayı birden fazla kişinin ölmek zorunda olması ne kadar doğru, böyle bir durumda adalet sağlanır mı? Roman, aklınızda bu gibi soru işaretlerinin oluşmasına sebep olan gerçek bir klasik. Ben de en çok etki bırakan cümlelerinden biri "darağacının devrimlerin yok edemediği tek anıt olduğunu söylemiştik." kısmı oldu. Hiçbir zaman da yok edilemeyecektir. Baş karakterle empati kurmaya çalıştıkça Nâzım’ın ‘insan, öleceğini bile bile nasıl yaşar? ya çıldırır ya da öleceğini unutur' sözü de aklımdan çıkmadı. Kahramanın sona yaklaştıkça o çaresizliğinide hissediyorsunuz. İnsanın öleceği zamanı bilmemesi çok büyük bir nimet belki ama öleceği günü bilen, hisseden, ölüme gülerek meydan okuyan, ipi göğüsleyenleri hatırladıkça saygım her geçen gün artıyor.
Tarih boyunca yapılan bütün haksızlıklara lanet ediyorum.
Zalimin zulmünün, sömürüsünün olduğu yerde tarafsızlık diye bir şey yoktur. Üç maymunu oynamayan, küçük büyük demeden, adaletsizliğe karşı duran, durabilme cesaretini gösteren tüm okurlara selam olsun.
" Elbet bir gün roller değişir
ben Unuturum, sen Hatırlarsın. "
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.