Maupassant okumaya,Faruk Duman okuduktan sonra karar verdim çünkü kitabında bolca Horla öyküsünün ismi geçmekteydi.Benim gibi gerilim türü seven bir insanın şimdiye kadar okumamış olması da benim adıma büyük bir ayıp gerçekten.Edgar Allen Poe da aklıma geldi ama mesela onu sevemedim bir türlü ben.Ama Maupassant sadece korku yazmıyor ki,günlük olayları değerlendirmesi, toplumsal konulara değinmesi,arada esprili bir dil kullanması ve güya korku öyküleri olmasına rağmen altını çizdiğim birçok söz ki korku-gerilim kitaplarında sık rastlanan bir durum değildir,kitabı sevmemdeki etkenlerden birkaçı.
Bazı öykülerini okurken bana tanıdık gelen durumların,kitabın sonunda Doğu Yücel tarafından yazılan sonsözde karşıma çıkması ve evet ben doğru düşünmüşüm demem de ayrı bir güzellik çünkü Han öyküsünü okurken ilk aklıma gelen en sevdiğim kitabı Medyumla Stephen King oldu ve onun da bu öyküden esinlendiğini bu sayede fark etmiş oldum.Yine bilim kurgu yazarlarından Ray Bradbury'den Ömer Seyfettin'e kadar ondan esinlenen isimler olduğunu okumak da ayrıca hoşuma gitti diyebilirim.
Bu kitapta yirmi altı karanlık öykü vardı ve elbette bazıları açık ara öne çıktı ama ben genel olarak hepsini sevdim.Horla başta olmak üzere,Manyetizma,Uyutucu,Marslı gibi öykülerle,evrende insan dışında varlıkların da olabileceği düşüncesi ve paranormal olaylara değinmesi(çok sevdiğim X Files dizisini de hatırlatmakta bana),yine korku öykülerini kabuslar olarak vermesi,kesik eller,evde gezinen siluetler, intiharlar üzerine yapılan değerlendirmeler derken son zamanlarda okuduğum öykü kitapları içinde ön plana çıktı diyebilirim.Bir de Ölü öyküsü var ki o gerilimin ardına gizlenen bakış açısı bence çok çok iyiydi.
Gerilim ve öykü sevenler için çifte lezzet sunan bu kitabı gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.
·
120 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.