Kazanmak için bazen kaybetmek gerekirdi...
Bugün size 17 yaşında görme yetisini kaybeden Maggie'nin hikayesinden bahsetmeye geldim..Maggie menenjit geçirdikten sonra karanlığa hapsoluyor. Alti ay sonra düşerek başını çarpiyor ve başını kaldırdığında karşısında 10 yaşındaki Ben'i görüyor.. Neden sadece bu cocugu görebildiğini anlamıyor. Ben, koltuk değnekleriyle yuruyebiliyor olmasina rağmen hayata olan bağlılığı ve mutlu oluşu karakterimizin kendi hayatını yeniden sorgulamasina yol açıyor. Onların arkadaşlıkları ilerlerken yaşadıklarına ve esprilerine cok güldüm. Maggie daha sonra neden sadece onu ve birkac kişiyi daha görebildiğini öğreniyor. Burada cok üzüldüm. Ağlamamak için direndim diyebilirim. Bu noktadan sonra karakterimiz sevginin ne demek olduğunu yeniden keşfediyor. Ben'in abisine aşık oluyor, hayata yeniden bağlanmanin yollarını buluyor.
Bu hikaye her duyguyu yaşattı bana. Ben'in coşkusuna ve zekasina, Maggie'nin güzel anlatımına bayıldım. Her karakterin ayrı hikayesi vardi. Sürükleyici ve tahmin edilemezdi. Kitapligimda uzun süre beklettigim için kendime cok kızdım. İyi ki okumuşum. Hem komik hem de hüzünlü bir hikaye arıyorsanız mutlaka okumalısınız.
·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.