“Her içgüdü, bir ırksal hatıradır.”
Yazarın daha önce Martin Eden ve Beyaz Diş kitaplarını okuduğum halde farklı bi Jack London ile tanıştım bu kitapta. Okuru bambaşka bi konuyu ele alarak şaşırtmayı başarmış.
Binlerce yıl önce yaşamış atasının, çocukluktan gençliğe kadar tüm rüyalarını ele geçirme hikayesini okuduk. Henüz 4 yaşındayken başlayan bu rüyalar sonrasında tüm hayatını ele geçiren ve tüm bu rüyaların nedenini öğrenme yoluna çıkan bir serüvenle son buldu.
Sahiden de binlerce yıl önce yaşamış atalarımızın yaşadıklarını, duygu ve hislerini bir ırksal hatıra olarak beyinlerimizde taşıyor muyuz? Weismann’ın ‘germ plazma’ teorisine göre hepimiz insan ırkının, atalarımızın bütün evrim hatıralarını bu aracı sayesinde tüm benliğimizde taşıyoruz ve gelecek nesillere aktarıyoruz.
1906 yılında yayımlanan eser, Charles Darwin’in 1859 yılında yayımladığı ‘Türlerin Kökeni’ ve 1871 yılında yayımladığı ‘İnsanın Türeyişi’ adlı eserlerden sonra ortaya çıkan ‘tarihöncesi edebiyatı’nın öncülerinden. Kitapta bahsedilen 3 türün (Kocadiş’in mensup olduğu ‘Halk’; Tezcan’ın mensup olduğu ‘Ateş İnsanları’ ve Kızılgöz’ün mensup olduğu ‘Ağaç İnsanları’) günümüzde tartışılan Ardipitekus, Homo erectus ve Homo sapiens kavramları ile benzerliği şaşırtıyor. Teknolojinin henüz gelişmediği, şu an sahip olduğumuz çoğu bilgiye henüz erişilemeyen bu dönemde homo erectus ve homo sapiens kavramı 20. Yy sonlarına doğru anılır olmuşken nasıl oldu da Jack London 1906 yılında bu kadar öngörülü olabildi?
Kocadiş’in güzel ve eğlenceli hikayesinin yanısıra beni kitaba bağlayan asıl nokta çevirmenin kitap sonuna yaptığı açıklama ve paylaşımları oldu.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.