"Ben zalimler çağında yaşayan bir alçaktım."
Kitabın en sevdiğim ve üzerine fazlaca düşündüğüm cümlesi ile yorumuma başlamak isterim. Fırat Nehri'nin yakınlarında yapılan bir arkeoloji kazısı ve kazıda bulunan Genç Hititler'e ait olduğu düşünülen tabletlerin bulunması üzerine gelişen olaylar silsilesi üzerine anlatılmış, çok güzel bir roman okudum diyebilirim.
Esra ve ekibi Hititler'in nasıl Asurlaştırıldığını anlatan, Hitit kral başyazmanı Patasana tarafından yazılan tabletleri bulur. Tarihin farklı bir kısmına ışık tutacak olan bu tabletlerin bulunması ekibin büyük bir heyecana kapılmasına neden olur. Ancak kazıların yapıldığı alan bir yatırın yakını olduğundan yaşayan halkın tepkisini çekerler. Bütün bu tepkilerin üzerineyse bölgede oldukça sevilen biri olan Hacı Settar'ın öldürülmesi üzerine kazı ekibinin üzerine bir ağırlık çöker. Daha sonra ortaya çıkan başka cinayetlerse ekibi gittikçe huzursuz etmeye devam eder. Esra, Yüzbaşı Eşref'le birlikte bu cinayetlerin peşine düşüp, arkasındaki sırrı ortaya çıkarmakta kararlıdır.
Kitapta Ermeni sorunu üzerinden dünyanın ortak sorunu olan vahşet, savaş ve insanları öldürme açlığı sorunu eleştirilmiş. Patasana tabletleriyle insanın bu gaflete düşmemesi gerektiğini, ihanet etmeden, insan öldürmeden, savaşmadan da yaşamanın mümkün olabileceğini öğütlemektedir. Ancak ben şahsen bunun mümkün olmadığını düşünmekteyim. Üstelik de içinde bulunduğumuz çağda, insanların bir yerlere gelebilmek için başkalarının üzerine çıktığı, egemen olmak için bir çok masum insanın ölüme mahkum edildiği, gözümüzün gördüğü bir çok insanlık sorununun görmezden gelindiği, empati adı altında elimizden başka bir şeyin gelmediğinin savunulduğu bu çağda, Patasana'nın insanlık adına içinde büyüttüğü umudun boş ve asla ulaşılamayacak bir umut olduğunu düşünüyorum.
"Ben zalimler çağında yaşayan bir alçaktım."
Keyifli okumalar...
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.