Nermin Yıldırım'in bitirdiğim her kitabından sonra bu kadar geç tanıştığımız için hayiflaniyorum. Yine tadına doyamadıgim, temposu hiç düşmeyen bir buluşma oldu. Suad, Behiye, Eliz, Rıdvan... NY 'nin yazdığı gibi " dünyanın delik deşik olmuş atlasında, saklı bahçelerin lekeli haritasında, hiç kimse, herkes demekti. Herkesse, hiç kimse tabii. Düştüğümüz bu bahçedeki herkes, hiç kimsenin hikayesini kendisine aitmiş gibi okumalı, icabında sırtında bir yara gibi tasimaliydi. Çünkü biriciklige meftun yaralılar kabul etmek istemeseler de bütün yaralar aynı kanardı ve onları iyileştirmenin tek yolu hepsini aynı kabukla baglamakti. Bu yüzden bir yaralı öbürüne el sallamali, ıslık calmali, işaret fişekleri yakıp, güvercinler yollamaliydi. Dünyanın bütün yaralıların en cok kanadiklari yerlerden birleşmesi lazımdı."
Bu kitabı okumadan önce Unutma Beni Apartmanı'ni okumalısınız. Çünkü kitaptaki yan karakterlerden beşinin hikayesi o kitapta. Keyifli okumalar.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.