Babalarımız dostlarım,
Bazılarımızın en zayıf halkası
bazılarımızınsa çok güçlü olmamızı sağlayan noktası. Bazen onlardan çok şey beklediğimizi düşünüyorum. Onları evde sadece baba ve baba denilen kişinin sorumlulukları olarak görüyoruz. Onların bir hayatları olduklarını hatta çoğu zaman bir insan olduklarını unutuyoruz. Zaten bize “Baba/Anne olunca anlarsın” diyor olmalarınında sebebi bu. Kendi sorumluluklarımızı yerine getirebilmek için önce onların sorumluluklarını yerine getirmeleri gerektiğini söylüyoruz onlara. Belki de kendimizce haklıyız ne de olsa onlar ebeveyn diye düşünüyoruz. Fakat bunca hengamenin bunca zor koşulların içerisinde onların bize karşı olan özverili çalışmalarını görebiliyor muyuz? Yoksa bize davranış biçimleri (kötü ve yargılayıcı) ise bu onların iyiliğini ve merhametini örtüyor mu? O yüzden mi göremiyoruz bazı şeyleri. Görmek istesek bile bazılarımızın duyguları babaya karşı o kadar körelmişki içimizde heves, en ufak bir sevgi kırıntısı kalmıyor. Çünkü bizler dostlarım! Daha yeni yeşeren fidanlardık ve hınç, kibir, gibi kötümser duyguların arasında nasıl filizlenebilirdik? Bazı çiçekler çok hassas ve gürültülü, bağırışın, yakarışın olduğu yerlerde hemen soluyor. Bir de bunun yaşamak zorunda olan ve sürekli her koşulda her yönden tüm çevreden öfkeyle dolu bağıran insanların olduğu bir versiyonunu düşünelim. Sürekli boynu bükük olur bu çiçeklerin, sürekli solarlar. Yeniden dirilmek isteseler bile omurgaları eğridir artık. Fiziken fark edilmeyip dikkat edilmeselerde onlar hep oradalar. Ve yaşamaya devam edecekler. Herkese her şeye ve her zulme karşı...
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.