Okumakta zorlandığım şiddet sahnelerini gerçekte yaşayanlar olduğunu düşündükçe içim parça parça oluyor. Dört yaşındaki bir çocuğun yaşadıkları, işkence gören kadınlar, karısı ve çocuğu vahşice öldürülürken yanında olamadığı, onları kurtaramadığı için kendini suçlayan ve savaşa katılana kadar hiç konuşmayan Raif. Yeryüzünde insanoğlu var olduğundan beri kan, hırs, kin, nefret hep var olmuş ve bu da hep savaşları doğurmuş. Paylaşılmak için savaşılan coğrafyalar sayısız masum insanın hayatına mal olmuş. Ne acı bir düzen. Kitabı okurken bu düzeni değiştirememek elinizin kolunuzun bağlı olması acıtıyor insanın içini daha çok. Keşke gerçekte orda savaş yüzünden ölen çocuklar son çocuklar olsa. Keşke Raif gibi travmayı yaşayan baba son baba olsa. Bunları yazarken bile dünyanın bir yerlerinde aynı durumu yaşayan insanların olduğunu bilmek yürek acıtıyor. Kitabı yeni bitirdim ama eminim uzun bir süre etkisinden çıkamayacağım. Olaylar arası geçişler bazı yerlerde kopuk olmuş ama olaya öyle bir kaptırıyorsunuz ki kendinizi bu kopukluk rahatsız etmiyor. Nimeta'ya Stefan yüzünden kızdığım yerlerde oldu, onu anladığım yerler de oldu. Burhan'ın savaştan sonraki değişimini gerçekte savaşı yaşayan bir çok insanın da geçirdiğini düşünüyorum. Nimeta'nın annesi Raziyanım'ın peynirli börek yaptığı sayfayı okurken savaşın getirdiği yokluğu en basit cümlelerle anlatmış Ayşe Kulin. "Peynir bulamadığı için pirinci lapa gibi pişirip, peynir tadı versin diye içine tuz ve maya atmıştı. Ne zamandır bulamadıkları malzemeleri türlü icatlarla yaratmaya çalışıyordu Boşnak kadınları. Büyükler uyduruk tatları sineye çekmeyi öğrenmişlerdi ama çocuklar çok daha gerçekçiydiler. "
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.