Oblomov, okuduğum en akıcı dünya klasiklerinden biri oldu. Kişilerin az olması, olayların çok uzatılmaması ve çevirinin bunda etkisi oldu.
Oblomov; bazen sinirlendiğim, hırkasını üzerinden atıp koltuğundan kaldırmak istediğim ama genel olarak sevdiğim, üzüldüğüm ve uzun süre unutamayacağım bir karakter oldu. Kendinden başka kimseye zararı olmayan iyi yürekli bir dost. Bu yüzden romanın sonlarına doğru Oblomov için hüzünlenmemek elde değil.
Oblomovluk’un nereden geldiğini ve Oblomov’un neden böyle olduğunu rüyasını anlattığı kısımda anlıyorsunuz. Yaşadığı dönemin şartları, geldiği aile yapısı, her işini uşakların görmesi onu tam bir Oblomov yapmış.
Romanda, Oblomov bir hayalperest, dostu Ştolz ise bir realist. Oblomov Ştolz’un bu kadar çalışmasına Ştolz da Oblomov’un bu kadar pasif olmasına anlam veremiyor. Bu yüzden romanı okurken kendinizden bir şeyler bulmaya ve yaşamın anlamını iki karakter üzerinden sorgulamaya başlıyorsunuz.
Özellikle kitap içimizdeki Oblomov ile yüzleşme fırsatı sunuyor.
Romanda en sevdiğim karakterlerden biri de Olga oldu çünkü ne istediğini bilen, duygusal, güçlü, zihni farklı çalışan bir karakterdi ve bence Olga romanın sonlarına doğru aradığını buldu.
Oblomov karakterleriyle, verdiği mesajlarla abartılmayı hak eden ve okunması gereken klasiklerden.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.