“Hayat nasıl da dramatik! Şu yaşananları bir kitapta okusaydım oturur ağlardım Harry. Oysa bunlar benim başıma geldi ve her şey bana öyle inanılmaz geliyor ki bir damla gözyaşım akmıyor.” Hepimiz böyle hissetmez miyiz bazen?
Her şeyi olan ama hiçbir şeyi olmayan bir insan. Okurken ilk başta insana huzur veren ortamı daha sonra tıpkı Dorian’ın hissettiği gibi insanı bunaltmaya başlıyor. Bu kadar kusursuz bir hayatın içinde her şeyi kolaylıkla elde edebilen ama ruhunu istediği şekle sokamayan biri ne kadar mutlu olabilir ki? İnsan günahlarını görmek istemez. Hatta mümkün olabildiğince çabuk unutmak ister. Ama Dorian Gray’in Portresi onun bütün günahlarını, ruhunun çürümüşlüğünü kendi gözlerinin önüne seriyor. Ruhunun bu gerçeğini görerek yaşamak, yaşamak mıdır gerçekten? Dorian ne kadar çok şeye sahipse bir yandan da o kadar çok şeyden yoksun. Ruhu çok yalnız ve çaresiz. Yüzünün güzelliği ruhundan çalıyor adeta.
Hedonizm romanda kendini açıkça hissettiriyor. Hayattan sadece haz alma amacı bile insana haz vermiyor. Rus edebiyatında sürekli yokluk çektiği için bunalımlar yaşayan tipler görürüz. Bu roman burda da farkını hissettiriyor. İnsanların varlık ve güzellik içinde de ruhunun tatmin olamayabileceğini gösteriyor bize Dorian.
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.