Her Ayfer Tunç romanı sonrasında olduğu gibi bir burukluk var üstümde...
Edebi bir inceleme olmayacak üzgünüm
Öleceğini bilerek yaşayan tek canlı türü insan
Peki ya bu sonun çok daha yakın gelecekte olduğunu bilmek?
Umut genetik bir hastalığa sahiptir. Hasta bir gene sahip olmak ne demek bilirim. Önce bu geni kimden aldığını araştırırsın. Sanki hesap soracakmışsın gibi... Sonra anne babana kızarsın seni dünyaya getirdikleri için. Ve kabullenir çareler aramaya başlarsın. Çoğunlukla da çare yoktur. Kapanan her kapı ile daha çok kırılır daha beter umutsuzlaşırsın.
Umut annesinden aldığı bu hastalıktan kurtulamayacağını bile bile çözüm aramak için Amerika'ya gider. YAZI bölümümde Umut'u çok iyi yansıtılan erkek bakış açısı ile tanıyoruz.
TURA bölümünde ise Umut'un hikayesinden tanıdığımız Sanem alıyor eline kalemi. Ve erkek perspektifi yerini daha naif, daha duygusal bir anlatıma bırakıyor. Kitabım bu kısmı benim için çok daha lezzetliydi.
Ve nihayet iki karakter birbirine karışıyor son sayfalarda.
Hani uyarlama filmleri sonunu bildiğimiz halde heyecanla izleriz ya aynı heyecanla sürüklendim son sayfaya dek. Başımda bir ağrı, göğsümde bir ağırlık bıraktı. İyi ki de bıraktı.
Kitabı bana hediye eden Ayhan Bey'e çokça teşekkürü borç bilirim.
Keyifli okumalar
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.