"ütopya" kelimesinin içini tam olarak dolduran bir kitap. Ki bana göre Huxley'in 'yarattığı' bu dünya John Stuart Mill (distopya kelimesini ilk o kullanmıştır)in düşüncesine göre konuşacak olursam (distopya: 'kötü bir yer') ütopyadan çok distopya gibi sanki. Böyle bir dünyanın var olabileceği düşüncesi bile beni ürkütüyor açıkçası :) sevgi,aile gibi kavramların -tabiri caizse- "tuhaf ve çılgınca" karşılandığı bir dünyadan bahsediyoruz ve zaten 21. yüzyılda bile sevginin nadir bulunmasından muzdarip olan ben sevginin hiç olmadığı bir dünyayı hayal bile edemiyorum. Zaten bunca savaşın ve sefilliğin bir nedeni de sevgisizlik değil midir? Anyways. söyleyeceklerimi Huxley'in 'Önsöz'ünde geçen bir cümleyle noktalamak isterim: "Gerçekten barış dolu olmasa bile sınırlı ve kısmen yıkıcı savaşların olduğu bir dönem yaşamayı umabiliriz."