Uzun zamandır bu kadar üzülerek bir kitap okumamıştım. Iza ve Bayan Szöcs. Iza ve kuralları. Bayan Szöcs ve yalnızlık. İnsan ve yaptıkları. Kitabı okurken sürekli bu ikilemler aklımın bir köşesinden geçti diyebilirim. Dili çok akıcı ve çok samimi bir kitaptı. Anlattığı hikaye de o kadar naif ki bundan dolayı okurken bir parça kalbim kırıldı diyebilirim. Çevremizde en doğru, idealist ve hayat mücadelesinde zafer kazanmış kişilerin bile isteyerek veya istemeyerek, savunmasız kişilere olan davranışlarının sonuçlarını okuduk. Hayaller ve idealler onları paylaşacak birisi olmadıktan sonra sanırım gerçekten hep boş kalacak.Her birimizin yapabileceği hatalarla dolu bir kitaptı. Bayan Szöcs’ün hikayesini okumak beni yer yer çok duygusallaştırdı. Hayat bizi yıkmasın diye güçlü kalmaya ve kabuklar örmeye çalışıyoruz ama en sonunda, en kolay kırılan cisimlerin en sert olanlar olduklarını unutuyoruz. Annelerimizi anlamak adına bile olsa bu kitabı bir kere okumalıyız diye düşünüyorum. Bugüne binaen özel bir tavsiye diyebilirim. Sevgiler.