Kitap genel manada içerikten çok üsluba önem verip daha çok psikolojik tahliller betimlemeler ağırlıklı olduğu için bir an önce bitse hissi yarattı bende.Ressam, Meryem Ana olarak seçtiği Yahudi kıza iyilik yaptığını sanarken bence büyük bir kötülük yapıyor.15 yaşında olup o zamana kadar hiç bir insaniyet görmemiş bir kıza misyonerlik üstlenip dinden önce anlatılması gereken öyküler mistik hikayelerden ziyade insanî, hayata dair hikayeler olmalıydı.Ki bu yaşına kadar ailesinin ölümüne sebep olan kötü anlatılan Hristiyanlarken ... Ki bu çocuk daha ergenliğe yeni giren 15 yaşında bir çocukken.Esther sadece bir çocuktu.O yüzden o çocuğa o kadar bağlandı kendisi gibi masum, çıkarsız saf olduğu için.Analık içgüdüsünden falan değildi bence. Kendini onun annesi sanması çizilen portrenin Meryem Ana portresi oluşu ve aldığı bu boyundan büyük sorumluluktan ötürüydü. Kendisini onun arkadaşı değil ablası değil de annesi sanması da empoze edilen bir şeydi aksi halde hamile kalmadan, tam anlamıyla yaşı gelmeden bebeğini isteyeceği bir adama aşık olmadan bir kadının doğuştan annelik içgüdüsünün varolduğuna inanmıyorum.15 ya 15, hadi yaşı da geçtim biraz önceki saydığım şeylerin hiçbiri henüz gerçekleşmemiş o yaşına dek gördüğü tek insanî şey o bebek ve o bebeğin annesi figürüyle bir anda büyük bir meselenin içine düşen bir çocuktan bahsediyoruz.O bebeğin arkadaşı ya da ablası olarak görseydi kendisini eğer bu kadar abartılı bir takıntıya sürüklenmeyecek ve belki de ölmeyecekti. Kitabp belki de misyonerliği, dini, siyaseti ön plana çıkarmaya bazı zaman evriminin var olduğunu sandığı mucizeleri anlatmaya çalışan bir kitaptı -ki bence hiçbir mucize yoktu- ancak çocuk yaştaki bir kadına o kadar büyük bir haksızlık yapılmıştı ki ve o kadar boş yere öldü ki odaklanabildiğim tek şey bu oldu maalesef. Velhasıl Stefan Zweig beni hezeyana uğrattı. Bundan sonra her kitabını değil de kitaplarını araştırarak okuyacağım bir yazar haline geldi maalesef.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.