“Yeter, yeter, ağladıklarım; artık doymuşum
Fecre, aya, güneşe; hepsi acı, boş, dipsiz;
Aşkın acılığı dolmuş içime, sarhoşum;
Yarılsın artık bu tekne, alsın beni deniz.
Gönlüm Avrupanın bir suyunda, siyah, soğuk,
Bir çukurda birikmiş, kokulu akşam vakti;
Başında çömelmiş yüzdürür mahzun bir çocuk
Mayıs kelebeği gibi kağıt gemisini
Ben seninle sarmaş dolaş olmuşum, dalgalar;
Pamuk yüklü gemilerin ardından gezemem
Doyurmaz artık beni bayraklar, bandıralar
Mahkûm gemilerinin sularında yüzemem.” -Arthur Rimbaud