İlk defa öleceğini bildiğim bir karakterin ölmesini bu kadar çok istedim. Yaşlı adama başta çok sinirliydim ama sonra kendini acıma hissine bıraktı bu sinir. Kendini biraz olsun değiştirip, geliştirebilseydi sonu böyle olmazdı. Hiç risk almadan bomboş yaşamış hayatını. Kimse ona tüm yaşamını bize ada, bizim için çalış demiyor. Tamam bakması gereken bir ailesi var ama çalışırken aynı zamanda bir bağ kuramaz mıydı? “Ne isterse yapsın, beni ne ilgilendirir ki?” cümlesini kuruyor yaşlı adam yüreği öldükten sonra. Karşısındakinin kendi kararlarını verebilecek yaşa gelmiş bir birey olduğunu kabullenip geç olmadan kursaydı bu cümleyi böyle mi olurdu?