Merhabalar.
Kötü desem değil, iyi desem hiç değil fakat ilginç bir aurası var kitabın. Kısa bir hikaye olduğu için elbette sıkmıyor ama şahsi kanaatim gereksiz öyküleyici ve betimleyici anlatımlar kullanılmış, daha sade ve daha akıcı olabilecekken olmamış, olamamış. ABD’de bir ordugahta geçen hikayemiz beş adet ilginç mi ilginç – bana göre gerçekdışı- karakterimizin başından geçenler ve kendilerinin saplantıları, takıntıları, birbirinden tuhaf tavır ve davranışlarının ekseninde ilerliyor ve çok da sükse yapmayan, şaşırtmayan bir finalle son buluyor.
Buradan sonrası spoiler içeriyor:
Kitaptaki ilişkiler Aşk-ı Memnu'yu aratmıyor adeta, oldukça da irrasyonel. Yüzbaşı Penderton mesela; hangi yüzbaşı aldatıldığını bile bile buna göz yumar? O karakterde, o tıynette bir insan nasıl bir askere hükmedebilir ya da binbaşılığa kadar yükselebilir? Subay dediğin biraz sert mizaçlı olmaz mı efendim? Bana pek mantıklı gelmiyor. Lady Penderton zaten ayrı bir dünya; e sevmiyorsa boşansın eşinden, biricik sevdiceği Binbaşı Langdon da dul kaldı, neden zoraki bir ilişki yürütüyor sonuna kadar? Binbaşı Langdon; eşini aldatmaktan geri durmasın fakat ölünce koca bir boşluğa düşsün, üstüne bir de hüngür hüngür ağlasın, olacak iş değil. Er Williams sapkınlığında birisi var mı dünyada bilmiyorum, böylesine ancak böylesi bir kitapta rastlayabilirsiniz zaten. Kitaptaki en tutarlı, en mantıklı karakter ise kesinlikle binbaşının eşi Alison’du. Fakat o da bir nevi akıl hastası ilan edildi ve sanatoryuma gönderildi, ironiye bak…
Tabiki bunları eleştiriyorum ama bunlar kitabın belirli bir tabana oturtulmuş hikayesinin temel öğeleri. Bunlar olmasa okunacak kıymette ilginç bir hikaye de olmazdı. Fakat hikayecilikte rasyonaliteyi, tutarlılığı, gerçekçiliği seviyorum ben; uçuk kaçık şeyler arasam gider Wells okurum, Asimov, Bradbury falan okurum. Bu yöne önem verenler için kitap tatmin edici olmayabilir.
Nacizane kanaatim kafa dağıtmalık olarak okunabileceği yönünde. Keyifli okumalar dilerim.
·
84 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.