Alanım psikoloji ya da felsefe değil, alanım mühendislik. Bu yüzden sanırım kitapta sadece grup terapilerini okurken keyif aldım. Oradaki olaya bakış açıları, sorulan sorular, çözümlemeler çok güzeldi.
Schopenhaur’un öğretilerinin %90 ı dikkatimi çekmedi. Dediğim gibi alanım olmadığı için ya da onun dahiliğinin; dünya adına karamsarlığını, insan sevmezliğini ve kendini beğenmişliğin haklı çıkaramayacağını düşündüğüm için olabilir. Dediğim gibi felsefeci ya da psikolog değilim onlar çok farklı bakacaklardır bu kitaba.
Ama beni bir konuda düşündürttü;
Schopenhaur yalnızlığı seçmiş - her ne kadar bunun sebebi insanları diğer iki ayaklı hayvan görüp kendini dehası yüzünden yüceltmesi olsa da! - kendim için bir düşüneyim dedim, dedim ki bende severim yalnızlığı; kalabalığı tercih etmem, az ama kaliteli insanlar olsun yeter derim. Ama bunun sebebi insanları sevmemem değil tersine insanlar için iyi şeyler düşünürüm, umudum vardır hep. Sonra bir daha bir düşüneyim dedim; senin bu yaptığın dürüstlük değil, eğer insanlar için iyi düşünüyorsan neden yalnızlığı seviyorsun git aralarına karış dedim... Böyle kendi kendime sorular sorarken insanları sevdiğimi ama aralarında bana zararı dokunabilecekler de olduğunu düşünüp konfor alanımdan çıkmadığımı anladım. Önceden “çılgın” diye tabir ettiğim insanların aslında benim yapmadığımı konfor alanından çıktıklarını anladım artık onlara “cesur” insanlar diyorum :)) ama iyi ya da kötü insan değil sadece “cesur” insan. Bu kitaptaki grup terapileriyle-Schopenhaur birleşimi bende böyle bir analize gitmemi sağladı. O yüzden benim için faydalı bir kitap oldu
·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.