Polisiye kitaplarını çok çok seviyorum. İnceleme kitaplarını ayrı seviyorum. Bu ikisi birleşip böyle bir kitapta çıkınca ortaya nasıl sevdiğimi siz düşünün. Üstelik tüm bunların yanında Sevil Atasoy’un kaleme aldığı, detaylıca anlattığı tüm olaylar; seri katiller, tecavüzcü polisler, doktorlar, katil hemşireler, eşler, çocuklar, insan etini yiyen, parçalayan caniler ve birde hala katili bulunamamış, efsaneleşmiş seri katillerin hepsinin gerçek olması tüylerimin diken diken olmasına neden oldu okurken. Hatta bir kaçı midemi dahi bulandırdı. Bir insanı öldürüp parçalamak, hatta onu odun kıyma makinesine atmak hangi insanlığa sığar ki? Kanım dondu bir çoğunda. Böyle gerçek olayları okumayı, araştırmayı, hatta varsa belgesellerini izlemeyi seviyorum. Her bölümün sonunda internetten bakıp kimmiş, nasıl biriymiş, belgeseli var ise kaydettim daha sonradan izleyeceğim. Sonra dedim ki kendi kendime acaba içimde benim de bir psikopatlık yatıyor mu? Hatta Sevil Atasoy’da bunları yazmanın psikopatlık derecesine getirdiğini mi kendisini, sormuştu. Ama hayır. Böyle olmadığını biliyorum. Aksine tüm bu gerçeklerin kurgudan daha çok çektiği kişiler var bu hayatta. Kimileri bizden onlarca yıl önce yaşanmış ya da kilometrelerce uzakta olmuş olabilir ama yarın kime ne olacağı bilinmez değil mi?
Tüm bunların yanında kitap tam bir Kanıt dizisi havasındaydı. Herhalde bu diziyi bilmeyen yoktur. Öyle ki okurken sanki içimden hep Kanıt’ın son kısmında konuşan Sevil Atasoy’un sesiyle okudum ve bu daha da sevmeme neden oldu. Şimdi tüm kitapları alınıp okunsun.
·
564 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.