Diğer benzer serilere göre 2.kitap daha farklı bir şekilde ilerliyor. Vhalla, Solaris İmparatorluğu’nun bir malı olarak Kuzey ile olan savaşta Güneylilerin yanında savaşmak zorunda bırakılıyor. Fakat Vhalla daha önce hiçbir savaşa katılmadığı için ve daha güçlerini kontrol etmeyi öğrenemediği için kitabın başlarında güçlerini kontrol etmesi için yaptığı antremanlardan bahsediyor.
Kitap çok güzel bir şekilde ilerlemesine rağmen karakterler gitgide daha da aptallaşmaya başlıyor. Yıllarca kütüphane çıraklığı yapan, o kadar kitaplar okuyan Vhalla’nın daha akıllı ve daha bilgili olmasını beklerdim. İlk kitapta daha zekiydi ama 2.kitapta daha kendini beğenmiş biri oldu. Gereksiz kıskançlıklara giriyor. Fritz’in ve Larel’in arkadaşlığına gereken değeri asla göstermiyor. Sürekli birilerinin ölümüne sebep oluyor. Küstah ve şımarık. Başkalarına sürekli ümit verip sonra sanki çok masummuş gibi üste çıkıyor. Yazarın kadın karakteri bu kadar itici yapmasına gerek olmadığını düşünüyorum. Kesinlikle daha güzel kurgulayabilirdi.
Hatta Sadece Vhalla değil Aldrik’i bile daha aptal bir karakter haline getirmiş. Ateşin Lordu’nun düştüğü durumlar ve eskisi kadar zeki olmayışı beni hayal kırıklığına uğrattı. Yazar sürekli herkesi geri plana atıp Vhalla’yı tanrıça gibi göstermeye çalışmış. Bunu yaparken de Aldrik gibi zeki bir karakteri geri plana atmaya çalışmış. Yine de tüm bunlara rağmen güzel ilerleyen ve merak uyandıran bir kitaptı.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.