Anna Karenina; aşk - kayıtsızlık, mutluluk - hissizlik, yapım - yıkım ve yaşam - ölüm dikotomileri başta olmak üzere bir dizi zıtlık üzerine inşa edilmiş bir yapıt. Anna, kitapta aynı hacimde yer kaplayan ve aynı yoğunlukla işlenen Vronski ve Levin'le birlikte kitabın üç ana karakterinden biri. Hatta "Lev" Tolstoy'un kurmaca bir yansıması olup hayatın anlamını keşfetmeye (ya da ona bir anlam atfetmeye) çalışan "Levin"in yolculuğu beni içine daha çok çekti diyebilirim. Kitapta daha az önemli onlarca farklı karakter de var ancak kimilerinin iddia ettiği gibi bu karakterler gereksiz değil. Hepsi bir şekilde bu üç ana karakterin hayatına temas edip onları çıktıkları yolculukta şekillendiriyor. Kimi kurduğu tek bir cümleyle kimi kasıtlı olarak kimi de farkında olmadan yapıyor bunu. Zaten muhteşem olan da bir kitaba onlarca karakteri doluşturmak değil her birini işlevli kılabilmek. Tolstoy, Tokyo metro ağına nazire yapan bu karmaşık ilişkiler ağında kimseyi kimseyle çarpıştırmayarak beni kendine bir kez daha hayran bıraktı.
Yazar kitapta ahlakî, dini, toplumsal ya da ideolojik bir yargılamaya da girişmiyor. Kendi yarattığı karakterleri iyisiyle kötüsüyle kabullenmiş durumda. Her şeyi ve herkesi bir gözlemci edasıyla olduğu gibi aktarıyor. Benzer bir şekilde kitapta acılar içinde ölmesini istediğimiz, gerçekten nefret ettiğimiz kötü bir karakter yok. Ancak sonsuz mutluluğa kavuşmasını istediğimiz biri de yok. Güçlü ve zayıf yönleriyle, içlerinde barındırdıkları iyi ve kötü düşüncelerle ve eylemleriyle herkes gri alanda.
Anna Karenina kurgu dışı okumalara gömüldüğüm bir dönemde benim için hem bir sığınak hem de içinde bulunduğum bunaltıcı gerçekliğe bir alternatif oldu.
·
163 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.