`Sevgi, sevdiğimiz şeyin büyümesi ve yaşamadı için gösterdiğimiz aktif ilgidir.` diyen Erich Fromm sevmenin bir sanat olduğunu söylemekle kalmamış üzerine güzelce bir eser yazmış. Sevgi ve sevme kavramları okuduğum psikolojik temalı kitaplarda bolca karşılaştığım kavramlardı ancak üzerine okuduğum ilk kitap Sevme Sanat’ı oldu. 200 sayfa kadar olsa da bazı yerleri birkaç kez okuduğumu ve altını çizdiğim yerlerin paylaşamayacak kadar çok olduğunu söyleyebilirim.
İlk önce bazı ön kabulleri sorgulatarak başlanmış. Sevgi deyince aklımıza ilk gelen sorun nasıl sevilebileceğimizdir. Çünkü zaten kendimizi seviyor kabul ederiz. Ancak bu durumu biraz irdelediğimizde kendimizi bile sevmiyor çıkabiliriz. Yazar bu nokta da kendinizi sorgulamanızı sağlıyor ve alışageldiğimiz durumların aslında doğamıza uygun olmadığını ifade ediyor. Bunu yaparken modern dünya düzenine getirdiği eleştiriler ise bize, aslında bildiğimiz ancak farkında olmadığımız gerçekleri sunuyor. Açlığını çektiğimiz şeyin mal mülk ya da uğruna koşturup durduğumuz şeyler değil sevgi olduğunu ve atılacak ilk adımın sevginin de yaşamak gibi bir sanat olduğunu söylüyor.
Sevmenin bir sanat olduğunu, sevgi kuramını, sevginin yozlaştırılmasını ve nihayetinde nasıl uygulanabileceğini bölümler halinde açan yazar, sadece çiftler arasındaki sevgiye değil; anne sevgisi, baba sevgisi, kardeş sevgisi, tanrı sevgisi gibi diğer sevgi türlerine de güçlü bir şekilde değiniyor. `Seni seviyorum` cümlesinin aslında seninle tüm dünyayı seviyorum, sende aynı zamanda kendimi de seviyorum manalarının da barındığını ifade ediyor. Sevginin sevgiyi doğurduğunu dolayısıyla şu zamanda gördüklerinizin sevgi ile alakası olmadığını fark ettiriyor.
Çağdaş kapitalist sistemi içinde gözlerini açmış bizlerin, fark edilme ve kendini övme putu etrafında eğilip dururken akıp geçmekte olan zavallı hayatımızı, sürüden ayrılmaktan korkarken sırf biraz olsun farklı olabilmek için marka pazarına kurban gidişimizi, dolmamış sevgi kaplarımızda nasıl da dilenci konumuna geçebildiğimizi ifade ediyor. Şimdi her şey için çok geç mi bilemem ama ben her eksikliğin Allah’a bakan yönünü keşfederek tamamlayabileceğine inananlardanım. Ancak bunun için eksikliklerimizi ve bizi bu duruma sürükleyen olguları fark etmeli ve mutluluğu tek tipleştirenlere inat, yaratılan her şeyin bizi mutlu etmek için gönderildiğini fark etmeliyiz. Eserin benim dünyama düşürdüğü gölge bu şekilde oldu. Son bir alıntı ile sonlandırmak isterim. `Günler gelip geçmekteler, kuşlar gibi uçmaktalar` diyen Aziz Mahmut Hüdai ile ` Sevilmek ya da sevmek, çok önemli bazı değerleri düşünmek ve bu değerler için her şeye son verecek adımı atmak cesaret gerekir diyen Erich Fromm’un sözlerinin hiç değilse bir süre unutmamak gerekir diye düşünüyorum sevgili okur.
Sevgi ve selametle...
·
94 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.