Okuduğum ilk Mahir Ünsal Eriş kitabıydı; bazı öyküleri sevdim, bazılarıyla hiç bağ kuramadım, okurken devamlı fikrim değişti kitaba dair. Fakat nihai olarak sevdiğimi söyleyebilirim. Kimi zaman bir boşanma gününe eşlik ederken kimi zaman bir insanın 10-15 yıllık zaman dilimini okuyoruz. Öykülerin 'küçük' olmasını sevdim, yazar bence bütün öykülerde aynı tarz anlatı kullanmış; nahif mi denir acaba? Bazı öykülere bu tat çok güzel uymuşken bazılarındaki bu üslûbu, edebiyatı bana geçmedi. Mesela çocukların gözünden anlatılan öyküler bana 'çocuk' gibi hissettirmedi. Sanki bizim çocukları gördüğümüz gibi aktarılmıştı. Yetişkin gözünden çocuk okuduğumu hissettim yani. Fakat sevdiğim öyküleri sevme sebeplerim yazara devam isteği uyandırdı bende.
·
188 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.