Iza'nın Şarkısı kitabını okurken kendimi olimpiyatlardaki masa tenisi turnuvasının finalinde gibi hissettim. Bütün bir tribün nefesini tutmuş bir halde masanın bir ucundan diğerine havalanan topu seyredermiş gibi Iza ve Etelka'nın şarkılarına şahit oldum. Yeri geldi ikisine de kızdım, omuzlarından tutup bu kadar düşünceli olmana gerek yok diye sarsmak istedim kimi zamansa iyi niyetli kalplerinden sarılmak istedim. Bazen Iza oldum herkesten her şeyden bunalıp nefes alacak bir alan yaratmaya çalıştım, bazense Etelka'nın elinden tutup Budapeşte sokaklarında turladım. Terk etmek zorunda kaldığım evime, bıraktığım anı dolu eşyalarıma, hep kaskatı durmak zorunda oluşuma, herkese çok düşünceli davranıp öz annemi tanımayışıma ağladım.
Ben Iza'nın Şarkısı ile birlikte hem Iza hem Etelka hem kendi şarkıma eşlik ettim.
Benim için inanılmaz gerçekçi, çarpıcı ve empati kurmanın önemini tokat gibi çarpan bir okuma oldu, bu tasvir şölenini yaşamak isteyenlere bu şarkıyı armağan ediyorum.
İkili ilişkilerimizin tamamında karşımızdakinin penceresinden bakmayı unutmadığımız insanlara dönüşmek dileğiyle...
··
2.869 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.