Açık ara, serinin en eğlenerek okuduğum kitabı oldu. Her ne kadar Ciri'nin ve Yennefer'in yokluğunu çok derinden hissetmiş olsam da bu kitapta bol bol şapşal Dandelion ve yiğitliğiyle bütün kendine "adam" diyen erkekleri utandıran Milva'nın varlığı beni çok eğlendirdi ve duygulandırdı.
Ayrıca, bu kitapta Ciri'nin kabusu olan Cahir'e karşı içimde hoş duygular da oluştu... Ciri'yi kurtaracağına inandığı Geralt'ın peşine takılması, bir süre sonra küçük grubun bir üyesi haline gelip Witcher'ın yanında savaşmış olması ayrıca... *spoiler içeriği* Geralt gibi Ciri'yi düşlerinde görüyor olması beni aşırı soft hale getirdi.
Bir de, sebepsiz bir şekilde Cahir'i, The 100'deki Murphy gibi hayal ediyorum ve dizide ona karşı da nedenini bilmediğim bir sempatim vardı. Aynı sempatiyi Cahir'e de besliyorum...
Tüm bu karakterlere karşı duyduğum ilgi yazısından sonra kitaba dönecek olursam, üçüncü ve dördüncü kitabı okurken, çok ağır ilerlemiştim hatta o iki kitabı okumam haftalarımı almıştı çünkü hâlâ yerine oturtamadığım bir şeyler vardı ve artık o his, bu kitapla birlikte kayboldu.
Andrzej'in detaylı anlatımı sayesinde, bu evrene açılan kapıdan sonunda geçtim ve orada dönen olayları artık anlayabiliyorum. Her ne kadar karakterlerin isimleri devasa uzunlukta olup, aklımda tutmamı güçleştiriyor olsa da genel hatlarıyla bu evreni artık biliyorum ve okurken yabancılık çekmiyorum. Bu sayede sanırım bu kitapta daha çok eğlendim.
Kitabın sonuna bir miktar acı olaylar yaşanmış olsa da kitabın bitişi bile beni eğlendirdi. Gerçekten keyif alarak okuduğum Witcher kitabıydı kesinlikle...
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.