Kitap okurken ağlamak bana göre çok kıymetlidir. Yaşamaktır çünkü. Kendin olmaktır. Kendinden parça bulmak değil direk baş karaktere kendini koymaktır.
Yaşadım o zamanları... O korkuyu alıp terkettim yerimi yurdumu. Ve en sevdiğim o insana veda ettim gözlerim yaşlı.
Çocuklar anlar çocuklar her şeyi anlar,bilir... Çocuk kalbi affeder ama unutmaz... Bunları çocuklara yaşatanlar er geç yaşarlar aynısını...
Çok kıymetli bir kitap oldu benim için. En sonunda o yaşlar kitapla buluştu... Yeşil Ada'nın Çocukları