İstif çağı çılgınca üretim ve tüketime karşı bir tercih yolu gösteriyor. Kitaptaki yirmi soruluk testle içinde bulunduğumuz harcama yarışından memnun olup olmadığımızı fark ediyoruz önce. Bu durumdan kurtulmak için farklı yöntemler deneyen insanların, radikal tercihlerle bütün hayatını değişen insanların öyküsü okuyoruz kitap boyunca. Aslında vurgulananın, sürdürülebilir olanın klasik "minimalizm" söylemi olmadığına; deneyimi, satın almanın önünde tuttuğumuzda yaşam kalitemizin arttığına değinmiş.
Merakla okuduğum gerçek yaşam öykülerinin yanında kitabı yavan buldum, sözü çok uzattığını düşünüyorum. Bu tarz çeviri kitapların bence genel özelliği içinde somut, elle tutulur uç beş onerinin dışında laf kalabalığının okuyucuyu boğması. Örneğin minimalist yaşama baslayan x kişinin uzun kahverengi saçları ve mavi gözlerini okuyucu neylesin?
Son olarak kitaptaki en doyurucu cümle bence şuydu: Hatıralar hayallerden daha uzun süre yaşar. Bu eşyada boğulma, israf ve istif çağına bir Yunus sözü bırakalım: Bunca varlik var iken gitmez gönül darlığı..
·
300 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.