Lacivert klasiklerin bir yazarla ilk buluşma açısından oldukça önemli ve değerli bir yeri olduğunu düşünüyorum. Ben de bu yolla O. Henry ile tanıştım ve öykülerindeki o sondaki kısa ve vurucu kısımları okurken çok kez gülümsedim. Kullandığı uslüp benim için oldukça yeniydi, çevirmenin ise yazara sadık kalarak çevirmesini ve düzeltmemesini yerinde buldum, farklı bir hava katmıştı. En son bunu Martin Eden'ın gelişiminin en başındaki konuşma havasında almıştım ki orada da bunu beğenmiştim. Paylaşılan üç öyküden en çok Blackjack'li Alıcı öyküsünü sevsem de diğer öykülerle arasında nüanslarla favorilerime eklediğimi söyleyebilirim. Pinti Aşık beni güldürdü biraz ve oldukça gerçekçi olduğunu düşünüyorum. İlk hikaye ise okurken insanı büyük bir olay bekliyor gibi hissettirirken bir anda farklı bir sonla dumur edecek cinstendi. Güzel bir ilk buluşmanın ardından diğer öykülerine de vakit ayıracağımı düşünüyorum.