En sonunda dayanamayıp bir kez daha Elizabeth Hoyt okudum. Yazarın dilini özlemişim. Yazdığı o tarihi dönemin içine sizi tamamıyla sokuyor gerçekten.
Bu çiftin hikâyesini merakla bekliyordum. Beklediğimden daha stabil bir hikâyeyle karşılaştım. Okuması keyifliydi ama kitabın ortalarında sıkıldım. Neyse ki son sahneler çok heyecanlıydı ve çok daha tutkuluydu. Kitap bittiğinde çok mutlu hissediyordum. Kitabı sevdim. Okuması çok keyifliydi.
●Spoiler●
Kitapta beni rahatsız eden tek şey şuydu: Son sahnelerde çiftimiz seviştiklerinde erkeğin kızın bekaretini hiç dile getirmemesini, bunun üzerine yorumda dahi bulunmamasını çok saçma buldum. Kızla evlenmek gibi bir isteği varsa da bunun asla olamayacağını düşünüyordu. (Çünkü kız dükün kardeşi ama erkek unvansız bir asker) Öyleyse kızla sevişmesi kızın adını lekelerdi. O dönemlerde bekaretin ne kadar büyük tabu olduğunu biliyoruz sonuçta. Erkeğimizin böylesi bir dikkatsizlik yapacak kadar kötü biri olmadığını da biliyoruz (başrol sonuçta tabiki asla kötü biri olamaz). O zaman nasıl hiç vicdan azabı duymadan kızla bir anda sevişmeye başladı? Kızın adı, geleceği hiç umrumda değil miydi?
Ya da en azından erkeğin kızdan etkilendiği kısımları daha çok okusaydık, o zaman sonunda kızın çekimine dayanamayıp pes edişini daha rahat anlardık. Ayrıca böylesini okumak çok daha zevkli olurdu.
·
1.047 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.