"Her şeyi unuttuğun zaman, ölünce gittiğin yere mi gidiyorsun?"
Aslında hayatta olmamızı sağlayan şey kalbimizin atması, nefes almamız, vücudumuzun işlemesi vs. değil, hatıralarımız. Hatıralarımız olmadan kim olduğumuzun bir önemi yok. Ya da başka insanların hayatında ne ifade ettiğimizin. Peki hatırlar beyinde değil de gölgemizde saklanıyorsa?
Kitap boyu gölgemi ve hatırlarımı kaybetsem neler yaşardım diye düşünmeden edemedim.
Tahmin etmek zor.
Kitaba önyargılı başladığım doğrudur. "Söylendiği kadar iyi değil" vb. yorumları çok duydum. Bunun sebebi başlarda olayın içine girememek diye düşünüyorum. Çünkü ben de bir ara yarım bırakmayı düşündüm. Ama şimdi, iyi ki okumuşum, diyorum.
Daha önce bu denli özgün bir konuya sahip bilim kurgu kitabı okumamıştım. Okuduklarım genel olarak standart konulara bir iki tuhaflık ya da aşk eklenerek yazılanlardı. Bu yüzden yazarın kalemi; gerek abartısız ayrıntıları, gerek okuyucuda yaşattıkları, gerek karakterlerin benzersizlikleri olsun gerçekten dikkat çekiciydi.
Biraz da sondan bahsetmek istiyorum. SPOILER!!!
Sonda çok şaşırdım. Yani ben Max ve Ory'nin kavuşmasını kesin görüyordum. Gerçekten üzüldüm. Ve Ursula'nın olay içinde bu kadar büyük bir rol oynayacağını hiç sanmıyordum.
Ory ve Max konusuna gelirsek, Ory'ye, Mahnaz ile ilgilenmeyi başladığında sinirlendiğim doğrudur. Max'i unutmak için yerine başka bir kadını koymak istemesi beni kızdırdı. Fakat en son yaşanan (Ursula'nın Max'in hatırlarını alması kısmi) olaylardan sonra Ory'ye çok üzüldüm. Sevdiğini iki kere kaybetmek, hem de tam kabullenmişken bir anda su yüzeyine çıkan umuttan sonra gerçekten zor olmalı.
Sonuç olarak; kitabı çok beğendim. Benim gibi kitaptaki olayları hazmederek ve sonunu görerek okuyan herkesin benimle aynı düşünceyi paylaşacağını düşünüyorum.
··
900 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.